راه حل های آداپتور MPO برای مراکز داده

یکآداپتور MPO (Multi-فیبر Push On).به عنوان رابط جفت گیری غیرفعال بین دو کانکتور فیبر انتهایی {0}MPO عمل می کند و اتصال نوری با چگالی بالا را در سیستم های کابل کشی ساخت یافته ممکن می سازد. در محیط‌های مرکز داده که با سرعت‌های اترنت 40G، 100G و به طور فزاینده‌ای 400G کار می‌کنند، این آداپتورها مکانیسم هم‌ترازی فیزیکی را برای نوارهای فیبر 8، 12 یا 24{11}} فراهم می‌کنند در حالی که افت ورودی معمولاً کمتر از 0.35 دسی‌بل در هر جفت جفت شده را حفظ می‌کنند. عملکرد آداپتور به‌طور فریبنده‌ای ساده به نظر می‌رسد-دو فرول را در تراز مکانیکی دقیق نگه می‌دارد-اما پیامدهای انتخاب ضعیف از طریق بودجه‌های پیوند، طرح‌های قطبیت و قابلیت اطمینان طولانی‌مدت به روش‌هایی که تا زمانی که چیزی خراب نشود، آشکار نمی‌شوند.

در سال 2019، زیرساخت کامل Base-12 را برای استقرار 400 قفسه مشخص کردم. روی کاغذ کاملا منطقی بود. فرستنده‌های 40G QSFP+ که ما در آن زمان استفاده می‌کردیم، نوری موازی را در 12 فیبر-چهار انتقال، چهار دریافت و چهار تاریک اجرا می‌کردند. تمیز. زیبا. فروشنده کابل آن را دوست داشت، زیرا کابل های 12 فیبر تنه نان و کره آنها بود.

هجده ماه بعد، ما شروع به مهاجرت به 100G کردیم. ماژول های QSFP28 که ما انتخاب کردیم؟ آنها فقط از 8 الیاف استفاده کردند. ناگهان هر لینک چهار فیبر استفاده نشده در آنجا نشسته بود و ما را مسخره می کرد. ارتقاء 400G ما اکنون از 8 فیبر استفاده می کند. ما یک زیرساخت 12 فیبر داریم که ترافیک 8 فیبر و ماژول های تبدیل را در همه جا حمل می کند.

من نمی گویم که Base-8 به طور کلی درست است. اما اگر کسی در سال 2019 من را می‌نشست و می‌گفت: «به این فکر کنید که فناوری فرستنده گیرنده به کجا می‌رود، نه به کجا می‌رود»، تقریباً 180000 دلار در کاست‌های تبدیل و سردرد مداوم مدیریت دو تعداد فیبر مختلف در یک مرکز صرفه‌جویی می‌کردم.

تصمیم آداپتور از این جریان می گیرد. قبل از اینکه بخواهید پچ پنل ها را پر کنید، باید بدانید-واقعاً بدانید-به چه مواردی از فیبر متعهد هستید.

نوع خاصی از ناامیدی برای عیب یابی خطاهای قطبی در ساعت 2 بامداد وجود دارد، زمانی که یک پیوند مهم ظاهر نمی شود. لایه فیزیکی خوب به نظر می رسد. اپتیک نور را نشان می دهد. سوئیچ فقط... اتصال را نمی بیند.

سه روش قطبیت وجود دارد و صنعت نمی تواند در مورد اینکه کدام بهترین است به توافق برسند:

روش الفاز یک آداپتور-بالا به کلید-پایین با کابل مستقیم-استفاده می‌کند. فیبر 1 در انتهای دیگر به فیبر 1 نگاشت می شود. از نظر مفهومی ساده است، اما باید جهت اتصال را در یک انتها برگردانید، به این معنی که آداپتور یا کابل در حال انجام کاری غیر واضح است.

روش Bموقعیت های فیبر را درون خود کابل برمیگرداند. فیبر 1 در یک طرف به فیبر 12 از طرف دیگر متصل می شود. آداپتورها کلید-تا کلید-بالا هستند. مردم از این متنفرند زیرا متقاطع قابل رویت نیست-شما نمی توانید با نگاه کردن به کابل روش B متوجه شوید که متقاطع شده است.

روش جاز ورق زدن زوج{0}}عاقلانه استفاده می کند. موقعیت های جفت فیبر مجاور را عوض می کنند. این تلاشی برای سازش و مسلماً بدترین هر دو جهان است.

این چیزی است که واقعاً در این زمینه اتفاق می‌افتد: کسی کابل‌های روش A را سفارش می‌دهد، شخص دیگری آداپتورهای روش B را سفارش می‌دهد زیرا در آن هفته ارزان‌تر بودند، شخص ثالثی آنها را به هم متصل می‌کند، و هیچ چیز کار نمی‌کند. من دیده‌ام که تکنسین‌ها با تعویض فیبرهای جداگانه در ماژول‌های شکست LC تا زمانی که پیوند ظاهر شود، این مشکل را برطرف می‌کنند، و یک طرح قطبی ایجاد می‌کنند که در هیچ استانداردی وجود ندارد و هر کسی را که بعداً آن را لمس می‌کند گیج می‌کند.

رویکرد فعلی من: یک روش را انتخاب کنید، آن را با وسواس مستند کنید، به همه چیز برچسب بزنید و از انحراف خودداری کنید. من از روش A استفاده می کنم. فکر نمی کنم از نظر فنی برتری داشته باشد. من فکر می کنم ثبات بیشتر از بهینه سازی مهم است.

دیتاشیت می گوید 0.35 دسی بل حداکثر تلفات درج. عالیه شما بودجه پیوند خود را بر اساس آن ایجاد می کنید. برای یک OM4 100 متری در 100G، شاید 2 دسی بل حاشیه داشته باشید.

آنچه در دیتاشیت ذکر نشده است:

آن 0.35 دسی بل با-اتصالات تازه کارخانه، تمیز کردن درجه آزمایشگاه-و دعا به هر خدایی که بر فوتونیک نظارت دارد اندازه‌گیری شد. در یک مرکز داده واقعی با پیمانکارانی که ممکن است انتها-چهره ها را تمیز کرده باشند یا نکنند، با گرد و غبار و جریان هوا و آنتروپی کلی محیط های تولید، اگر خوش شانس باشید به 0.5 دسی بل نگاه می کنید. من 0.8 دسی بل را روی آداپتورهایی که "به تازگی نصب شده اند" اندازه گیری کرده ام.

مقصر تقریباً همیشه آلودگی است. یک ذره گرد و غبار 1 میکرونی روی یک هسته فیبری با عرض 50 میکرون زیاد به نظر نمی رسد. این کافی است که هنگام جفت شدن تحت فشار فنر باعث تلفات قابل اندازه گیری شود و به طور بالقوه به سطح فرول آسیب برساند.

ما در نهایت محدوده بازرسی را در هر رویداد پچ اجباری کردیم. غیرقابل مذاکره-. اگر فناوری نتواند یک تصویر چهره- تمیز به من نشان دهد، رابط به برق وصل نمی‌شود.

آداپتور مستقیم- واضح است. دو پورت، یکی در هر طرف، فرول های هم تراز، تمام شد.

اما همچنین وجود دارد:

آداپتورهای فلنج کاهش یافته-برای پانل های با تراکم بالا-. اینها ممکن است 2 میلی متر در عرض صرفه جویی کنند، که تا زمانی که بخواهید 72 پورت را در 1U قرار دهید، بی اهمیت به نظر می رسد. مزیت این کار این است که-در دست گرفتن-مساحت کمتری-سخت تر است و تکنسین های من از آنها متنفرند.

آداپتورهای زاویه داربرای اتصالات APC در{0}}تک حالت استقرار. پولیش زاویه 8{3}} که بازتاب عقب را کاهش می‌دهد همچنین به این معنی است که نمی‌توانید اتصال APC را با آداپتور UPC جفت کنید. شما به هر دو آسیب خواهید رساند. از من بپرس از کجا می دانم.

آداپتورهای هیبریدیکه از یک طرف MPO و از طرف دیگر نوع اتصال دهنده متفاوت را می گیرند. من MPO-به-MTP (بله، از نظر مکانیکی سازگار هستند، اما نام تجاری برای اهداف گارانتی مهم است)، MPO-به-CS برای برنامه‌های 400G، حتی ترکیب‌های اختصاصی عجیب و غریب را دیده‌ام.

همچنین وجود داردسوال جنسیتیهیچ کس به وضوح توضیح نمی دهد تا زمانی که شما اشتباه سفارش دهید. کانکتورهای MPO به صورت نر (با پین های راهنما) و مادگی (با سوراخ های پین راهنما) عرضه می شوند. آداپتور باید مطابقت داشته باشد. یک آداپتور استاندارد "نوع A" از یک طرف مرد و از طرف دیگر ماده انتظار دارد. یک آداپتور-به-ماده به زن سفارش دهید و سپس سعی کنید دو کانکتور نر-پین شده را وصل کنید؟ آن پین ها جایی برای رفتن ندارند. من دیده ام که مردم سعی می کنند آن را مجبور کنند. نکن.

پچ پنل های 1U برای نگهداری 24 پورت LC دوبلکس استفاده می شود. سپس 48. سپس 72. یک نفر در نهایت موفق به 144 شد.

برای MPO، پیشرفت از 6 آداپتور در هر 1U (24 فیبر در 4-فیبر-در هر آداپتور) به 12 آداپتور (48 فیبر) به پانل‌هایی که ادعا می‌کنند 24 درگاه MPO یا بیشتر در 1U دارند، رسید.

در یک نقطه، تراکم آسیب شناسی می شود. من یک فناوری را تماشا کردم که 40 دقیقه تلاش کرد تا یک کابل را از یک پنل LC 144 پورت جدا کند، زیرا انگشتانش نمی توانستند از کنار کابل های اطراف عبور کنند. کابلی که او می‌خواست بیرون بیاورد، سومین کابل از پایین در یک پشته در عمق پنج بود. او در نهایت تسلیم شد و سه کابل مجاور را فقط برای ایجاد فضای کاری کشید.

پانل‌های MPO با تراکم فوق‌العاده-بال- همین مشکل را دارند، بدتر. بدنه های رابط عریض تر هستند. کابل‌ها سفت‌تر هستند-فیبر روبان مانند دوبلکس خم نمی‌شود. و هر یک از آن کانکتورها نشان دهنده 12 یا 24 فیبر است که در نهایت به دسترسی عیب یابی نیاز دارند.

قانون کلی من: مشخصات برای حدود 70٪ از حداکثر تراکم تبلیغاتی. جا برای کار واقعی بگذارید.

برنامه های کاربردی چند حالته تقریباً به طور کلی از UPC (تماس فوق العاده فیزیکی) استفاده می کنند. هنگامی که نور 850 نانومتری را در عرض 100 متر فشار می دهید، صفحه انتهایی فرول تخت به خوبی کار می کند.

حالت تک- متفاوت است. دسترسی طولانی‌تر، بودجه‌های توان بالاتر و ویژگی‌های طول موج، بازتاب{2}}را به یک نگرانی واقعی تبدیل می‌کند. پولیش APC (تماس فیزیکی زاویه دار) نور منعکس شده را با زاویه به جای مستقیم به لیزر می فرستد، که برای برخی از انواع فرستنده گیرنده بیش از سایرین اهمیت دارد.

نکته اینجاست: حالت تک-در مراکز داده سازمانی هنوز نسبتاً نادر است. بیشتر اجراهای دانشگاهی و درون ساختمانی{2}}در حالت چند{4} OM4 هستند زیرا ارزان‌تر هستند، فرستنده‌های گیرنده ارزان‌تر هستند و مسافت‌های 100-متری به قابلیت‌های تک حالته نیاز ندارند.

اما 400G این را تغییر می دهد. اپتیک‌های 400G-FR4 و DR4 روی فیبر تک حالته کار می‌کنند. مقیاس‌کننده‌های بیش از حد سال‌ها است که حالت تک- را انجام می‌دهند. شرکت ها اکنون دنبال می کنند. اگر زیرساخت جدیدی ایجاد می‌کنید و انتظار دارید از 100G فراتر بروید، حداقل به این فکر کنید که آیا حالت یک{11}}منطقی است یا خیر.

برای آداپتورها، این به معنای جوراب ساقه بلند UPC (معمولاً محفظه آبی) و APC (مسکه سبز) است. هرگز آنها را مخلوط نکنید. من کابینت را برچسب می زنم، پانل را برچسب می زنم، و همچنان کانکتورهای UPC را یک یا دو بار در سال می بینم که در آداپتورهای APC گیر کرده اند.

MPO Adapter

رتبه‌بندی‌های عمر چرخه‌ای وجود دارد که در چاپ ظریف مدفون شده‌اند. یک آداپتور MPO مناسب باید 500-1000 چرخه جفت گیری را قبل از اینکه دقت هم ترازی به حدی کاهش یابد که از دست دادن تأثیر بگذارد، انجام دهد. در اتصال متقابل که دائماً تعمیر می شود، این مهم است. در یک اتصال صندوق عقب دائمی که دو بار در دهه لمس می شود، اینطور نیست.

محدوده دمای عملیاتی اکثر آداپتورها دارای رتبه -40 درجه تا +75 درجه هستند. مگر اینکه مرکز داده شما دچار نقص خنک کننده جدی شود یا در یک محیط غیرعادی مستقر شوید، هرگز به این محدودیت ها نخواهید رسید. من تا به حال یک بار هم آداپتور به دلیل دما خراب نشده است.

درجه اشتعال پذیری UL94-V0 استاندارد است. اگر تسهیلات شما نیازمند کد خاصی است، این را بررسی کنید. من فقط یک بار با آن به عنوان یک مشکل روبرو شده ام، در یک مرکز با شرایط بیمه غیر معمول.

مواد کمی اهمیت دارد. آستین های سرامیکی زیرکونیا برای هم ترازی دقیق استاندارد هستند. برخی از آداپتورهای ارزان قیمت از آستین های آلیاژ برنز استفاده می کنند. برنز برای کاربردهای معمولی خوب عمل می کند، اما سریعتر می پوشد و آلودگی را به خوبی تحمل نمی کند. تفاوت قیمت حداقل است. سرامیک را بگیرید

در حال حاضر، در مرکز اصلی ما، آداپتورهای MPO زیر را در انبار نگهداری می کنم:

12-الیاف نوع A، کلید-بالا/کلید پایین، UPC، آستین سرامیکی (اسب کار)

8 فیبر نوع A برای اجراهای Base-8 (کمتر از چیزی که انتظار داشتم)

12- APC فیبر برای مناطق تک حالته که به آرامی در حال ساختن هستیم

فیبر-فلنج 12- کاهش یافته برای دو پانل خاص با چگالی بالا که معمار قبلی مشخص کرده است

فروشندگانی که من تجربه خوبی با آنها داشته ام: Conec ایالات متحده (طراحان اصلی MTP-قیمت ممتاز، بدون استدلال در مورد کیفیت)، Senko (تعادل خوب بین هزینه و عملکرد)، و تعدادی از تولیدکنندگان قراردادی در شنژن که اگر با دقت مشخص کنید و محموله‌های دریافتی را بررسی کنید، محصولی شگفت‌آور درست می‌کنند.

فروشندگانی که تجربه بدی با آنها داشته ام: من این را به صورت مکتوب نمی نویسم. بیایید بگوییم که ارزان ترین گزینه در علی بابا به دلایلی ارزان است، و من یک کشوی پر از آداپتورها با آستین های نامرتب دارم که هرگز تولید نشد.

قبل از نصب، تمام کابل‌های تنه{0}}بررسی می‌شوند. غیرقابل مذاکره-.

ما تلفات درج را در اجراهای جدید با استفاده از منبع نور و قدرت سنج-نه OTDR آزمایش می‌کنیم. OTDR ها برای یافتن عیوب در طولانی مدت عالی هستند، اما فاقد وضوح برای مشخص کردن دقیق یک بخش کابل کشی ساختار یافته 30 متری با چندین نقطه اتصال هستند. شرایط پرتاب بیش از آن چیزی است که مردم بدانند اهمیت دارد، بنابراین ما از کابل های مرجع پوشیده شده با سنبه برای ایجاد خط پایه استفاده می کنیم.

تأیید قطبیت با ردیابی بصری انجام می شود. فناوری در یک سر فیبر 1 را با یک VFL (مشاهده خطای قابل مشاهده) روشن می کند، فناوری در انتهای دیگر تأیید می کند که کدام پورت روشن می شود. خسته کننده، موثر، به سختی به هم ریختن.

ما هر آداپتور را به صورت جداگانه قبل از نصب آزمایش نمی کنیم. ما آن رویکرد را آزمایش کردیم. هزینه نیروی کار پنج برابر از هزینه آداپتور بیشتر شد. در عوض، ما از تامین‌کنندگان معتبر استفاده می‌کنیم، محموله‌های دریافتی را بررسی می‌کنیم و در صورت خرابی آن را جایگزین می‌کنیم. میزان شکست در طول شش سال زیر 0.5 درصد بوده است.

فرستنده های 400G و 800G به سمت فاکتورهای شکل اتصال دهنده های مختلف فشار می آورند. MPO-16 وجود دارد اما به تصویب انبوه نرسیده است. کانکتورهای CS و SN چگالی بالاتری را برای کاربردهای تک حالته موازی ارائه می دهند. این احتمال واقعی وجود دارد که یک دهه بعد، زیرساخت MPO که همه امروز نصب می‌کنند، فناوری قدیمی باشد، پشتیبانی شود اما بهینه نباشد.

راه حلی برای این ندارم نه هیچ کس دیگری. بهترین کاری که می توانم انجام دهم این است که مسیرهای ارتقاء نسبتاً آسان را طراحی کنم-فضای فیزیکی کافی در مسیرها، وصله پانل هایی که می توان بدون سیم کشی مجدد ترانک ها تعویض شوند، کاست های مدولار به جای پانل های انتهایی مستقیم-در جایی که بودجه اجازه می دهد.

و کانکتورها را تمیز کنید. همیشه کانکتورها را تمیز کنید.

این چیزی است که من در مورد آداپتورهای MPO در طول حدود هفت سال کار در مرکز داده یاد گرفتم. جامع نیست من به اتصال روبان، یا تفاوت‌های ظریف فیبر خمش-بی‌حساس در مسیریابی محکم، یا کل آداپتورهای درجه‌بندی OSP{3}}در فضای باز برای اتصالات دانشگاهی دست نزده‌ام. افرادی هستند که این موضوعات را بهتر از من می دانند.

چیزی که من می دانم این است که آداپتور-این قطعه پلاستیکی و سرامیکی 4 دلاری که هیچ کس به آن فکر نمی کند تا زمانی که چیزی شکسته شود{2}}در مسیر حیاتی تک تک پیوندهای فیبر در ساختمان قرار می گیرد. بر این اساس به آن احترام بگذارید.