فناوری WDM
پس از سالها رکود به عنوان یک فناوری جالب و بدون کاربرد مقرون به صرفه ، چند برابر تقسیم موج ، نقش اصلی را در شبکه های ارتباطی در اوایل دهه 1990 آغاز کرد ، این امر ناشی از افزایش تقاضا برای لینک های با ظرفیت بالا و محدودیت آن بود. کارخانه فیبر نصب شده در کار با سیگنال های نوری پر سرعت در هر مسافت قابل توجهی.
این محدودیت منجر به فرسودگی سریع ظرفیت شبکه های فیبر طولانی شد.
در حالی که نصب کارخانه کابل فیبر نوری بسیار گران و پرهزینه است ، اما گسترش ظرفیت شبکه نصب شده از نظر اقتصادی بسیار جذاب است. حامل های سنتی با افزایش نرخ انتقال ، ظرفیت پیوند خود را ارتقا داده اند. این در ابتدا به خوبی کار کرد و سرانجام سرعت آنها به 2.5 گیگابایت در ثانیه رسید. با این حال ، هنگام رفتن به سطح چند برابر بعدی 10Gb / s ، افراد شروع به مواجهه با جلوه هایی می کنند که می توانند عملکرد شبکه WDM را به طور جدی تخریب کنند مانند پراکندگی ، بازتاب ها ، پراکندگی و غیره.
طرح های جدید فیبر ، تکنیک های ویژه جبران پراکندگی و جداکننده های نوری می توانند این محدودیت ها را کاهش دهند ، و پیوندهای تازه نصب شده به خوبی 10Gb / s در طول موج کار می کنند.
با این حال ، بخش بزرگی از پایه فیبر نصب شده قدیمی محدود به میزان OC-48 (2.5Gb / s) در طول موج معین است. بنابراین ، علاقه زیادی به استفاده از WDM ، نه تنها برای پیوندهای قدیمی ، بلکه همچنین برای داشتن لینکهای جدید با ظرفیت بسیار بالا نیز وجود دارد.
برای یک لینک WDM معمولی. در انتهای انتقال ، چندین منبع نور به طور مستقل تعدیل شده وجود دارد که هر یک از آنها سیگنالهایی را در طول موج منحصر به فرد منتشر می کنند. در اینجا به یک multiplexer برای ترکیب این خروجی های نوری در طیف مداوم سیگنال ها نیاز است و آنها را بر روی یک فیبر واحد قرار می دهد. در انتهای دریافت ، یک demultiplexer لازم است تا سیگنال های نوری را در کانالهای تشخیص مناسب برای پردازش سیگنال جدا کند. در فرستنده ، چالش طراحی اصلی این است که مولتی پلکسر یک مسیر کم اتلاف از هر منبع نوری تا خروجی مولتی پلکسر را تأمین کند. از آنجا که سیگنال های نوری که به طور کلی با هم ترکیب شده اند ، مقدار قابل توجهی از قدرت نوری را در خارج از عرض طیفی کانال مشخصی منتشر نمی کنند ، عوامل متقابل بحث بین کانالی در انتهای انتقال نسبتاً بی اهمیت هستند.
WDM Multiplexers
مولتی پلکسرهای طول موج دستگاه های تخصصی هستند که تعدادی از جریانهای نوری را در طول موجهای مشخص با هم ترکیب می کنند و تمام قدرتهای خود را بطور موازی در یک کانال فیبر واحد پرتاب می کنند. این ترکیب برای تمام طول موج یکنواخت نیست. به این معنا که. ممکن است شخصی بخواهد 50٪ قدرت را از طول موج ، 75٪ از منبع دیگر و 100٪ از طول موج دیگر ترکیب کند. با این حال ، برای برنامه های WDM معمولاً مطلوب است که مولتی پلکسرها قدرت نوری را از طول موج های مختلف بر روی یک فیبر منفرد با از دست دادن اندک ترکیب کنند. demultiplexers طول موج ، سیگنال نوری چند کاناله کامپوزیتی کامپوزیت را با توجه به طول موج بدون از دست دادن تقسیم ، به الیاف خروجی مختلف تقسیم می کند. در این بخش یک multiplexer WDM مبتنی بر فاز آرایه و یک multiplexer فیبر نوری به عنوان نمونه ای از چنین مؤلفه ها توضیح داده شده است.
