درک قطبیت MPO/MTP

40G و 100G در حال حاضر به طور جهانی در مراکز داده مستقر شده است. به عنوان گزینه اتصال فیبر مبتنی بر آرایه ترجیح داده شده، اتصال MPO/MTP و مجامع کابلی آن به طور گسترده ای برای اتصال 40/100G در محیط های مرکز داده با تراکم بالا استفاده می شود. با این حال، در کابل کشی با چگالی بالا پیچیده، مزایای کابل کشی MPO/MTP از دست خواهد رفت اگر شما یک روش قطبش مناسب ندارد. بنابراین، استاندارد TIA 568 سه روش–روش A، B و C را برای پیکربندی سیستم ها فراهم می کند تا اطمینان حاصل شود که اتصالات مناسب ساخته شده اند. در این وبلاگ، این سه روش در جزئیات که ممکن است شما را به بهترین روش برای اطمینان از قطبیت در سراسر نصب فیبر مبتنی بر آرایه خود را هدایت توصیف شده است.

قبل از نگاه کردن به هر روش با جزئیات، لازم است که ساختار اساسی یک کانکتور MPO/MTP را درک کنیم. همانطور که تصویر زیر نشان می دهد, اتصال MPO / MTP شامل بخش های متعددی مانند بوت, کوپلینگ / مونتاژ مسکن, فرول, سنجاق راهنمای, و مانند آن. هنگامی که کانکتور MPO/MTP با پین طراحی می شود، به آن کانکتور نر می نامند. در عکس آن را کانکتور ماده می نامند.

علاوه بر این، یک «کلید» در یک طرف بدنه اتصال دهنده وجود دارد. وقتی کلید روی بالا می نشیند، می نامیم که موقعیت کلید به بالا است. در این جهت گیری هر یک از سوراخ های فیبری در کانکتور به صورت دنباله ای از چپ به راست شماره گیری می شوند. ما به این سوراخ اتصال به عنوان موقعیت اشاره, یا P1, P2, و غیره. به طور کلی نشانگری به نام «نقطه سفید» در کنار بدنه کانکتور وجود دارد که برای تعیین موقعیت ۱ طرف کانکتور هنگامی که به آن وصل می شود استفاده می شود.

استاندارد TIA-568-C.0 سه روش اتصال سیستم آرایه—روش A، روش B و روش C را نشان داد. این بخش به ترتیب آنها را معرفی خواهد کرد.

روش A
همانطور که در تصویر زیر نشان داده شده است، دو کاست روش A با کلید تا آداپتورهای کلید به پایین، مستقیم از طریق کلید تا کلید پایین کابل تنه MPO و همچنین دو کابل وصله در روش اتصال مورد نیاز است. مستقیم از طریق کلید تا کلید به پایین MPO کابل تنه به این معنی است که فیبر 1 واقع در P1 از اتصال در سمت چپ در P1 در اتصال دیگر می رسند. چه بیشتر، باید توجه داشت که تلنگر ‐ باید در کابل وصله برای روش A اتفاق می افتد. به عبارت دیگر، یک کابل وصله "A-to-A" در یک انتهای اتصال در حالی که یک کابل وصله "A-to-B" در انتهای دیگر است.

روش ب
در روش B، همانطور که در تصویر زیر نشان داده شده است، کاست روش B که استخدام کلید تا آداپتورهای کلید به بالا مورد نیاز برای لینک مستقیم از طریق کلید تا کلید تا کابل تنه MPO. با کلید تا در هر دو پایان، کلید تا کلید تا کابل تنه دارای آرایه فیبر های مختلف با روش A نوع کابل. در این نوع کابل تنه، فیبر ۱ (Tx) با فیبر ۱۲ (Rx) جفت گیری می شود، فیبر ۲ (Rx) با فیبر ۱۱ (Tx) جفت گیری می شود، و به همین صورت. دو کابل وصله مستقیم "A-to-B" در ابتدا و انتهای لینک مورد نیاز است، یعنی کابل های وصله نیازی به لغزش در روش B ندارد.

روش C
روش C از کاست های مشابه روش A استفاده می کند، اما برای پیوند یک کلید ویژه به کابل تنه کلید به پایین. برای روش C، هر جفت الیاف مجاور در یک انتهای در انتهای دیگر تکان می خورد. توجه به مبادله موقعیت های رنگ در تصویر زیر. کانال فیبر با استفاده از کابل های وصله مستقیم "A-to-B" در آغاز و انتهای لینک تکمیل می شود. روش C مشابه روش A است. تنها تفاوت بین این روش و روش A این است که تلنگر جفت عاقلانه در خود کابل آرایه رخ می دهد تا در کابل های وصله، به طوری که فیبرهای Tx شماره فرد ترک کاست نزدیک به پایان در موقعیت های Rx زوج شماره زمانی که آنها به کاست از راه دور می رسند، به عنوان مانند فیبر 1 (Tx) با فیبر 2 جفت گیری (Rx) است.

بخش بالا جزئیات این سه روش را به ما نشان می دهد. جدول زیر مزایا و معایب آنها را خلاصه می کند که ممکن است شما را به انتخاب مناسب برای شبکه خود هدایت کند. اما، بسیار مهم است که بدانید که انتخاب روش باید به طور مداوم در سراسر نصب حفظ شود. آنها را در سراسر تاسیسات مخلوط نیست.

این معرفی سه روش اتصال سیستم آرایه و فهرست مثبت و منفی خود را که ممکن است شما را برای انتخاب قطبیت راهنمای. در یک کلمه، روش A تلنگر قطبیت در سیم وصله A‐ به ‐ A است. روش B تلنگر قطبیت در کاست است. و روش C توسط جفت تلنگر است. در هنگام انتخاب یکی از آنها برای شبکه شما، مهم ترین توجه این است که یک روش را انتخاب کنید و با آن بچسبید.